كه هست زبان قرآن است . عرب فعلى به زبان قرآن تكلم مىكند نه اينكه قرآن به زبان عرب است ، زيرا زبان عربِ قبل از قرآن اگر قرآن نبود ديگر وجود نداشت ، نه عربى بود و نه زبان عربى . ولى قرآن مليتهاى مختلفى از نژادهاى مختلف را واداشته كه به زبان خودش سخن بگويند يا مانند ما لغات قرآن را در زبان خود بياورند . مىتوان گفت فردوسى و سعدى و مولوى و حافظ به زبان پارسى سخن گفته‌اند ، زيرا هركدام از آنها فرضاً نبودند ، بلكه نيمى از آنان و شايد هيچ يك از آنان هم كه نبودند ، زبان فارسى بود . زبان فارسى زبان يك ملت و قوميت و نژاد بخصوصى است نه زبان يك كتاب يا يك فرد ، ولى عربى زبان يك كتاب است به نام قرآن كه آن كتاب و فرزندان او از نهج البلاغه گرفته تا كتب علمى و فلسفى از قبيل شفا و اشارات به آن سخن گفته‌اند . رجوع شود به يادداشتهاى مليت و زبان . زبان و آفات آن رجوع شود به جلد 5 محجة البيضاء ، كتاب آفات اللسان . در فى ظلال القرآن ، ذيل آيهء كريمه : * ( ولساناً و شفتين ) * ( سورهء بلد ) حديث نسبتاً مفصلى از كتب حديث سنى از معاذ بن جبل از رسول اكرم نقل مىكند . زبان فارسى و لغات عربى جلال همايى در غزالى نامه ، صفحات 223 - 229 بياناتى دارد كه نشان مىدهد تحت تأثير امثال پورداود بوده است .